Hay buhay…
Kawawa naman nga talaga ang mga OFW na binitay sa China. Agad nilang naharap ang tawag ni kamatayan. Masasabi rin natin na may kasalanan din sila pagkat mejo may kabigatan din talaga ang dala nilang droga na imposible rin naman nilang di napansin. Masisisi rin siguro ang ating gobyerno kasi di nila ginawa ang lahat para iligtas sa kamatayan sa ibang bansa ang ating mga kababayan. Di natin pwede masisi ang Tsina. Yon ang batas nila e.
Pero ang mga dapat talagang sisihin ay yung West African Drug Syndicate. Pasenya sa salita pero, TANGINA NAMAN. Kung gusto nilang magbenta ng droga, sana naman yung mga kababayan na lang sana nila. Better yet sana naman sa dami ng diamond sa Africa, yun na lang pagkakitaan nila. Nawawalan na ako ng simpatya sa mga Afrikano. Bat ba natin sila dapat pa kaawaan sa taas ng tag-gutom at tag-hirap sa kanila? E magbungkal lang sila ilang tipak ng diamante na rin siguro ang makikita nila. Siguro ang dapat nating kaawaan yung mga lider nila.
Yung US naman, sana imbes na gera yung ipursue e yung pag improve ng buhay ng mga mahihirap na bansa ang ituloy. Puro military training mukhang sila may balak ng gera. Land of the Free nga talaga sila. They are free to make a mess to be worse. At oo “Yes we can”, yes! those joes can be the so called “role model” for maintaining peace. Ewan ko ba sa US, lagi na lang nasa gera. Ibang klase silang pacifier, parang pacifier na may spikes. Di nakakabuti sa bata, minsan nakakamatay pa.
Tayo naman sigurong mga Pilipino, mejo may sapak ng katamaran. Marami naman talagang trabaho dito sa atin. Kulang lang tayo sa tiyaga. Pero pano ka nga naman sisipagin kung talentado numero uno ang boss mo at iaangat ang pupol na kapitbahay o pamangkin sa mataas na posisyon. Akalain mong Bobo ang boss mo. Ang tama dito sa Pilipinas parang bote ng yakult lang. Sandalian lang.
Ewan ko rin kung yung daang matuwid ok din daanan. Kasi minsan kahit tuwid ang daan. MAy mga ahas at bandido pa ring pwedeng pumatay sayo.
Hay buhay.. Haay mabuhay…
