Thank you momma!
HAPPY MOTHER’S DAY TO ALL THE MOM WHO HAPPENS/HAPPENED TO READ THIS POST!
I would like to thank all the mothers for taking care of their children. For guiding them in life and other things. So I’ve come up with a list of some of the greatest moms that I know.
1. Mama Mary -The mother of all mothers. She’s our way for connecting with Christ. It is thru her intercession that the miracles we ask for comes true. We owe her the a big appreciation. Without her, our sins would have not been washed away. Thank you Mama Mary :*
2. Cory Aquino – The housewife who became president. Without her, the Philippines would be run by Martial Law and democracy would still be in its cage sulking in the corner. She guided the country by providing cabinet members who has high standards of morality. Sadly she passed away, but what remains with us is her teachings. She taught us that by unity, peace can be achieved… We also would like to thank her for Ms. Kris Aquino. 
)
3. The mommies of my friends – Hey guys! If you read this please tell your mom thank you and happy mother’s day. That’s all.
4. MY MOM – She’s the greatest mom I know . She single handedly raised us and made sacrifices just to ensure food on the table, good clothes and good upbringing (though you really cant see it on me much ) ). She’s like Queen Elizabeth, she handles all our problems and does not panic. She hides her pain so we wont be worried. And she just loves us. I mean my girlfriend could dump me, my friends have or would have betrayed my or my siblings would leave me alone but she stays. She never left our side when we needed her at times that we almost surrendered to hopelessness. She taught us lessons so we could learn from our mistakes. Somehow, we have not messed up our lives. We did’nt have to sacrifice our youth for heavier responsibilities because she guided us well. In what we do, we would always remember her teachings. “be nice to other people though they are jerks”, “you can have a girlfriend but know what to prioritize” and “enjoy your life while you’re still young”.
thanks mom :* sorry for all the head and heartaches. :*
ANG AKING UNIVERSITY! UH YEAH!
Sa aking pag lalaro ng the Sims 2 (ge tang numin mag yayabang naka the sims 3 sila), ako’y nasa kalagitnaan ng pag gawa ng aking pamantasan ng mag buzz sa akin ang kapatid ko sa kapatiran na itatago nating sa pangalang MOLGARATH.
Sa pagpupumilit niyang mag sulat ako ng isang epiko na blog, naisip ko na ang magiging topic ay ideal university.
Eto na rektahan na to mga tol!
Sa JULIUS ESPINOSA UNIVERSITY or JEU (pronounced as DYOU), hinding hindi maiinitan ang mga estudyante. Kung sinasabi
nilang isang timang na pulitiko ang balak icentralize ang kanyang nasasakupan, ungas siya patay na siya nagawa ko na yun. Ang
aking pamantasan ay tatakluban ng isang malaking salamin. Ang salamin na tatakip dun ay may mga fiber optics (panis KA! ) na
kinokontrol sa Main Building (na di mukhang simbahan, kaya ang luluhod sa harap ay patatayuin sa gitna at may plakard na (‘gago
ako, wag gayahin’). bawat kanto ay may tig-limang aircon na may temperaturang -69 degrees celcius para di pagpapawisan at mag
amoy anghit ang mga JULIANS (walang papalag beaches.). May walkalator ang lahat ng kanto, kaya tipid din sa gaas pagkat patayin
mo lang makina mo at manibela na lang lalaruin mo (di ka na KAKAMBYO). Pero siempre may parking lot para dun ka mag park,
wag kang tanga na isiping iiwan mo sasakyan mo sa kalye. Edi para kang nasa sushi bar nun ungas.
Tapos sa pag aaral naman, mag fofocus ang pamantasan sa IT, tatalunin namin ang ‘kamanghamanghang’ pamantasan. 1st year pa
lang, 8 programming languages na ang aaralin. Pag dating ng 2nd year, ay gagawa naman ng sariling Linux OS, at magsasabay ang
DBMS at SAD. Meron ding ASSLANG na C na ang ginagamit. Pag dating ng 3rd year, ay gagawa sila ng thesis na isasubmit online
para di maulit ang title at proposal. Mga 60 students na lang ang 3rd year. Tapos project nila sa IT ang gumawa ng gundam toy na
makokontrol gamit ang wifi connection ng phone. Tas mag lalaban yung mga Gundam. Pag dating ng 4th year, mga 20 siguro itataas
ang passing sa 97%, ang project nila ay gagawa ng robotic part na mag reresemble ng part ng katawan ng tao (oo pati yung mga nasa
baba pwede gayahin) at idedefend nila ito at iaapply.
Pag dating sa teachers, pag na late ang teacher ng 15 minutes, wala nang klase at iaawas sa sweldo niya ang nawala sa mga
estudyante. Weekly ang evaluation at may JUTAT(Julius University Teacher’s Acceptance test) sila bago makapasok. Tapos bawal
sila di mag papasok ng estudyante na nalate dahil satraffic.
Leche ang hirap mag sulat. Tuyot na utak ko. Korni ng buhay. Ang jologs kasi ng pamantasan namin. Pahirapan sa lahat ng bagay,
pero utet naman mga gamit. Server ng website namin, 100 lang ata nagrereklamo na. Tapos madami kaming inaaral na may
kinalaman sa pag poprogram tulad ng doric, ionic at shitic columns. Makakatulong sa pag dedebug ang pagmememorize ng formal
requisites of marriage pagkat sa White Horse of Alih mo malalaman na ang sagot sa problema mo ay nasa kung saang bahagi
nanchics si Rizal. Basta ang alam ko, marami kaming pondo sa makukulay na paputok tuwing pasko. Dun mo kasi makikita yung
tunay na esensya ng buhay estudyante. Makulay, maganda, masaya at higit sa lahat mahal ngunit napakasandali lang. Sa mga
paputok na yun, naalala namin na ang bawat paghihirapan namin ay may katumbas na ligayang idudulot sa amin.
Basta cool.
What is Love?
What is love?
1. Sabi nila it is blind
2. Makes the world go round
3. in tagalog, Pag-ibig, libreng pabahay
4. the magical food for the weak
5. ang kape mo pag katext mo ang boy/girl friend mo hanggang sumikat ang araw
6. parang yosi, masarap pero unti unti kang pinapatay
7. kaululan?
8. is money
9. the reason we are saved from our sins
10. fuels your body to walk in the cold night to search for a ministop or seven eleven para magpaload at magtext ng
“Good night, sweet dreams. I love you “
-at wala pa rin akong OJT
Hay buhay…
Kawawa naman nga talaga ang mga OFW na binitay sa China. Agad nilang naharap ang tawag ni kamatayan. Masasabi rin natin na may kasalanan din sila pagkat mejo may kabigatan din talaga ang dala nilang droga na imposible rin naman nilang di napansin. Masisisi rin siguro ang ating gobyerno kasi di nila ginawa ang lahat para iligtas sa kamatayan sa ibang bansa ang ating mga kababayan. Di natin pwede masisi ang Tsina. Yon ang batas nila e.
Pero ang mga dapat talagang sisihin ay yung West African Drug Syndicate. Pasenya sa salita pero, TANGINA NAMAN. Kung gusto nilang magbenta ng droga, sana naman yung mga kababayan na lang sana nila. Better yet sana naman sa dami ng diamond sa Africa, yun na lang pagkakitaan nila. Nawawalan na ako ng simpatya sa mga Afrikano. Bat ba natin sila dapat pa kaawaan sa taas ng tag-gutom at tag-hirap sa kanila? E magbungkal lang sila ilang tipak ng diamante na rin siguro ang makikita nila. Siguro ang dapat nating kaawaan yung mga lider nila.
Yung US naman, sana imbes na gera yung ipursue e yung pag improve ng buhay ng mga mahihirap na bansa ang ituloy. Puro military training mukhang sila may balak ng gera. Land of the Free nga talaga sila. They are free to make a mess to be worse. At oo “Yes we can”, yes! those joes can be the so called “role model” for maintaining peace. Ewan ko ba sa US, lagi na lang nasa gera. Ibang klase silang pacifier, parang pacifier na may spikes. Di nakakabuti sa bata, minsan nakakamatay pa.
Tayo naman sigurong mga Pilipino, mejo may sapak ng katamaran. Marami naman talagang trabaho dito sa atin. Kulang lang tayo sa tiyaga. Pero pano ka nga naman sisipagin kung talentado numero uno ang boss mo at iaangat ang pupol na kapitbahay o pamangkin sa mataas na posisyon. Akalain mong Bobo ang boss mo. Ang tama dito sa Pilipinas parang bote ng yakult lang. Sandalian lang.
Ewan ko rin kung yung daang matuwid ok din daanan. Kasi minsan kahit tuwid ang daan. MAy mga ahas at bandido pa ring pwedeng pumatay sayo.
Hay buhay.. Haay mabuhay…
Bakit?
Yeay! mag oojt na ako this summer. Asteg! kasi mafifeel ko na ang naging feeling ng mga prof ko nung mga bata pa sila (way way back mga 10,000 bc nung wala pa silang adult fats). Pero nung kumuha na ako ng babayaran sa for Summer OJT, oh my gulay! 10k pesos mahigit ang babayaran namin.
Ang nakakatae lang isipin e mag babayad kami ng Misc. fee na di naman namin magagamit. Parang ang unfair lang kasi.
Di ko kasi lubos maisip kung para san yung library fee naming mga OOJT. Hmm
Siguro pag apply namin sa mga kumpanya e ang pagagawa samin e
“To be Submitted next week, Write a 5 paragraph essay about the history of I.T., write your book references in APA format”
Oo, sabihin na nating may mga libro nga sa library na talagang makakatulong naman. Pero maiisipan mo pa bang dumaan ng library kung 9am-5pm kang nag papauto sa opis? Sige, lamog ka na sa traffic pauwi, sige makadaan ka, pero mababasa mo pa ba talaga yung hiniram mong programming na libro sa library?
Kaya nga daw nauso ang Online Resources e, kung ayaw nila ishare yung info dapat di na lang nila pinost sa mga website na pwede naman iaccess. Iwan ko lang kung bat mag babayad pa kami sa energy fee. E di naman kami sa school gagawa, di pa ba sapat yung binayad namin ng dalawang buong sem? Anak ng tinapa, pasave save the environment pa e kung hapit naman makagamit ng kuryente. Dapat sana singilin lang yung mga gagamit talaga ng facility ng school sa buong summer. Sa dami ng bumabagsak e di pa ba sapat yun?
Ewan ko lang, pero mas maaccept ko pa kung yung P1040.00 ay magagamit na lang sa FIX THE AIRCON FEE. siguro mas ok pa yun kasi in the long run magagamit pa ng maayos. Tsaka sulit ba ang 950.oo pesos para sa registration?sa dami ng mga nagbabayad niyan tuwing summer e amabagal pa rin ng proseso. Minsan napakaironic lang din ng buhay, yung tinuturo ng departamento niyo di man lang maimplement sa proseso. Asan yung analysis ng proses? Kelangan pa ba ng DFD para sa matinong registration, pag aayos ng pumipila at pag aayos ng schedule?
Kulang sa manpower? o baka naman yung mga pa-istar nung election of org officers hanggang laway na lang? di ko lang kasi alam kung bat ganun din kaimba sa chaos tuwing may registrations at clearance.
Pakisagot nga mga tol? bat ba ganung ang life sa facultad? bat kulang ang projector? bat may nagbabakaw ng projector? may IT week ba talaga? Bat may tae ng pusa sa hallway? Bat yung ibang school may A.I. at robotics sa ICS dept. satin wala? Bakit two hands up ang kanyang squizums? BAKIT?! BAKIT!?!?!?!
Sige Sulat lang :)
“Pucha, ang hirap mag isa sa mga oras na ganto” bulong ni Perdinand sa sarili habang nakakubli sa isang sulok na kwarto. Dahan-dahan niyang ikinasa ang kanyang baril. Ayaw niya kasing marinig ito ng mga tao sa labas. Tiyak, dudumugin siya ng mga ito. Maingat niyang pinapakinggan ang lahat ng tunog na pwede niyang marinig sa gitna ng dilim na kinalalagyan niya.
Alas 8 na ng gabi
Di siya makatulog
Bat naman kasi siya nag presinta kumuha ng mga battery. Kung tutuusin kaya pa naman ng flash light ni mang berting mag ilaw.
Yan ang mga ideyang pumapasok sa isip niya.
“warghh..warghh”
Nanigas ang lahat kay Perdinand, as in lahat, nang marinig ang ungol na iyon. Dahil kulang sa matinong tulog at pagkain, di niya alam ang kanyang gagawin. Dahan dahan siyang umuurong, gamit ang pader bilang gabay, patungo sa pintuan (na tanda niya nung una nia itong pasukin). Sa bawat urong niya ay papalakas ang ungol ng tao
“Warghhh… Wargghh”
kaluskos ng paa nito at sinasabayan ni perdinand. Wag lang siya mahuli. Kahit abutin siya ng isang oras bago lumabas, gagawin niya.
“pakshit. pakshit. Bat kasi ako pa. Pakshit talaga.” ang mga kataga ni perdinand sa sarili. sabik na pag inat ang mga legs niya, pero dapat tiisin niyang nakabaluktot ang mga ito to avoid detection.
“WARGGH..WARGhhh”
Mas lumakas na ang ungol, di alam ni perdinand kung naamoy na siya nito. Natigilan siya sa spot niya. dahan dahang lumakas ang ungol at pagkaluskos. na sinabayan din ni perdinand sa pag galaw.
Tumigil ang kaluskos
Tumigil din si perdinand.
Naamoy na niya ang mabantot na amoy ng panis na lamang loob. kahit sabihin niyang 3 taon na siyang nakakasalamuha ang mga taong to. Di niya pa rin matanggal ang pagkadiri sa ganoong amoy.
Tila nag moment ang taong tinataguan ni perdinand.
“ta naman, wag naman sana mag lag dito please. hanap ka na ng ibang spot” sabi ni perdinand sa sarili.
Matapos ang mga minuto ng pagtitiis, narinig ni perdinand muli ang pagkaluskos ng mga paa nito. Malakas, at unti unting humihina. Nang humina na ng sobra ay nakahinga ng maluwag si perdinand. sa tuwa niya ay tumayo siya sandali.
“stationary flex..wooo” usal sa sarili
napagisipan na niyang mag palipas ng gabi. Nakarinig muli siya ng mga kaluskos. Pero panandalian lang.
Umupo siya para mag pahinga, at sa di sinasadyang timing
“Phrthrthrrtt!!!”
SOLID na UTOT.
“TANGINA!”
At ang ma kaluskos ay naging yabag…
Pagtatapos
marso nanaman mga dre. uso nanaman ang pagsuot ng toga, pag hagis nung square hat sa ere (..tas sabay lingon sa likod pag me tinamaan). tas panahon din ng mga yakapan ng mga magkakaibigan na akala mo e di papasok sa time space warp ni shaider at di na mag kikita.
Hay..
Panahon nanaman ng pag tatapos..
Ang galing no? Elementary ka nung una mong madama ang init ng pagsabog ng dadamin mo sa panahon ng pag tatapos mo ng grade 6 (grade 7ners..sorry pows). feel na feel mo yung pag suot mo ng toga, tsaka sa loob loob mo “yey! magagaya ko na yung napapanood ko sa tv na pag hagis nung square na hat”. Nung panahon na yun, di uso ang iyakan. Masaya kayong lahat ng mga batchmates mo kasi the best naman ang grad gift na matatanggap niyo. Wala pa sa isip yung “T*&&#&# yan, akalain mo nag grad si (pinaka “talentando” or pinaka-obobs sa batch nio)”. Ang alam ko lang non, mag hahayskul na ako at may libro ako na pwedeng pang substitute sa chopping board sa bigat.
Pero minsan hassle din yung ganon e, lalo na pag lahat ng dabarkads mo may award nung araw ng grad niyo. Ako non, hiyang hiya sa nanay ko kasi lahat ng so called friends ko (may they study in peace) e may award tas ako wala. Parang gusto ko mang hapit nun e. Kahit loyalty award lang please. BASTA PAAKYATIN NIYO ERMATS KO SA STAGE!!!! pero dumaan ang ilang linggo ng practices at di man lang nakapatak ang pawis ko nun sa stage para part ng awarding..
Pero salamat kay Lord Robert Stevenson Baden-Powell (KOREK boy scout ako, laging handa (nga ba..), tsaka tama ba pangalan niya?) e naparangalan ako bilang isa sa OUTSTANDING BOY SCOUT! yeaboy! aakyat nanay ko sa stage.. Mainggit na yung mga walang award. 
Tas ayun nag highschool na ako sa 400 years of unending grace. andaming chiks. Imba. High school pa lang tuwang tuwa na ako sa dami ng magagandang chikabebes na nakakasabay ko makipagsiksikan sa canteen. at pag dating ng fourth year! yea baby! nabansagan na ako muli bilang GRADUATING STUDENT. Kwento muna ako. Basta nakilala ko ang future love of my life nung nag 4th year ako. Boypren niya pa si Spongebob Squareface. Tas ok naman yung section ko nung 4th year. andaming iyakan. tawanan. pero the best, nag graduate kaming KUMPLETO.
Siguro HS grad pinaka-astig muna na grad sakin. Kasi dun ko nafeel yung pag kamiss sa mga kaklase ko nun. Sila yung mga tipong di ka iiwan ano man mangyari. Walang naghahatakan pababa. Mas gamay mo ang galaw. tsaka dun mo narealize ang importansya ng totoong mga kaibigan.HS grad namin sabi magiging bongga daw. pero di naman. pero K lang, basta nag grad ako.
Sa mga nag tapos at mag tatapos na makakabasa nitong masakit sa matang blog, congrats senyo. sabi nga sa mga grad speeches ng mga dekano at punong guro “you will be taking another step in life”. madaming bagay ang mawawala pero maraming rin namang papalit. malulungkot kayo pero may mga taong dadating na bago at mag papasaya din senyo. ASTIG kayo. kasi kayo ay mga survivors ang mga pabago bagong terror prof at passing mark. be proud kasi, isa kayo sa mga edukadong tao na pag-asa natin sa pag ahon ng ating bansa.
CONGRATS mga tol.
Valentine’s day Flowers – A deeper thought
Sige tol, mawindang ka sa upuan mo. Try mo umutot para cool. Ok na? Ako kakatapos ko. Osiya siya eto na ang sabi ng ni master idol mega ulitmate pinoy philosopher Manix Abrera na “pa deep moment”.
Ang Valentine’s day flower kung ihahambing mo sa pag ibig mejo masuketch? Why dear? Basta basahin mo na lang tas analyze mo.
Ang bulaklak, since special ito sayo ilalagay mo sa flower vase. Araw araw mo didiligan.
Tas mapababayaan mo. Pag napansin mo nang nalalanta, gagawan mo ng paraan.
Pero dre, di ka Siya.
You cant stop the end.
Isang araw, magugulat ka na lang tangina tolits naman druy, bat ka nadeads?
Pero sa bawat araw na nag daan na habang mapusyaw ang kulay ng mga bulaklak, may mga ngiti at mga masasayang alaala itong naibabalik sayo.
Parang katulad ng relasyon mo ngayon. Siempre bago, iingatan mo at ilalagay mo sa flower vase. Bawat araw na mag kasama kayo ay tila telenovelang binura mo ang mga kontrabida. Pero habang tumatagal, mawawala ang pagdidilig ng kasweetan sa isa’t isa. Ang pagkalanta niyo ay sanhi ng mga away na di niyo na rin alam minsan kung bat ba nagsimula. Dadating ang panahon na mag sasawa kayo mag away at try nyong ayusin. Pero bigla na lang isang araw…
“Ayoko na…”
” pagod na ko…”
“BREAK NA TAYO BITCH!! BWAHAHAHAH” -> (try mo hahaha)
POOF! tapos na ang lahat. Nalanta na ang bulaklak ng pagmamahalan. Nanuyot na ang mga bulaklak dahil uhaw na sa dilig ng pagsuyo, lambing at pagiintindi. Maagang natapos. Nayamot na kasi e…
Pero siempre may isa pang uri ng Valentine’s flower. Yun yung nilagay sa paso at salamat sa diyos tumagal.Yun yung mga relasyong tinanim sa paso ng tunay na pag ibig. Parang kina lolo at lola, kulang na lang sabihan niyo nang
“Ayaw nio naman mag 75 years te? ayaw nio la? “
at ang tanging isasagot nila sayo
“APO..UTANG NA LOOB. WALANG BASAGAN NG TRIP!”
Kaya sa lahat ng magsing irog, siguraduhin na itanim sa paso ng tunay na pagibig ang inyong pagmamahalan. Yung matibay na kahit matabig e di madaling mabasag at madali ayusin. Di tulad ng flower vase, mahal nga pero pag natabig ng iba, sows kahit iglue mo bibigay din kasi durog to the bones bitch..
SARAP SA FEELING BEBEQUE.
FUCKING SHIT. That’s all I can say right now. Just imagine what if two shits had sex and OF COURSE LOADS of SHIT come out.
Gaano ba kasakit yung maramdaman mo na sa samahan niyo ok lang na mawala ka? I mean you take care of those
people, you cherish them HECK if given a chance SAVE them from a FUCKING bullet pero to them you’re just like a cum
shot. Handa ka nilang iputok sa labas at kalimutan. Di ko nga alam kung sadyang manhid lang ang mundo. OO tangina
ang emo no.. Bat nga ba ang unfair ng mundo? Bakit naging fair ka na ba sa mundo? Nakakagago isipin na minsan ok lang
mawala ka sa ibang tao. ALAM MO KUNG BAKIT? KASI DI KA KAWALAN. Tulad ko. Even shit would reject me. Oo nasa
lacrimose level na ako. TAKE NOTE, tubig lang ininom ko. Kagaguhan din yung levels of intoxication, kung lasing,
lasing. Tapos ang usapan, Onga pala puta bat inuuna ko pa maglabas ng kalungkutang nararamdaman ko ngayon kesa
sa pag gawa ng buttons? WALA namang mag babasa netong blog ko kasi. )
Ewan ko bat nga parang ganun? I mean I had people who hold or held on me pero I let them go to pursue these current
fuckers who’d even trade me for a booger. Siguro konti lang may tiyaga talaga sa mundo. Siguro tulad ko, kahit gusto ko
mag share ng info parang nakakasawa na. Parang mas ok kung mag sakim naman ako para sa sarili ko. Pero di ko talaga k
kaya e, ibang intoxication kasi ang feeling ng nakakatulong sa iba (nakakatulong nga BABOY????) at yung feeling na
kelangan ka nila. BUT WHO THE FUCK AM I KIDDING? THE WHOLE WORLD WOULD RATHER PICK SHIT FIRST!!! Tol
ang tae itanim mo sa lupa nakakatulong e ako pag binaon mo sa lupa namuti na buhok mo sa itlog taba ko pa lang siguro
naagnas )
O SIYA! ANG SARAP MAG MURA SA NET! PUTANG INA NIYONG LAHAT
Standing up Again
Kung si mj nga pumapalpak e.. video courtesy from YouTube
Of course, lahat ng estudyante maraming klase. May mga tama lang, may tama lang, tumatama lang o minsan tumutoma lang. Minsan kombinasyon sila ng mga yan. Pero walang konek yan sa gusto kong ishare. May isang special person sa buhay ko ang nag share ng isang Inspiring Speech ng isang Masteral Student na graduate ng UP. Sa tingin ko, sa dami ng estudyante sa pilipinas. Maraming maiinspire sa ginawa niya.
Eto yung speech. Mahaba pero its worth reading.
Ngayong araw na ito, sa ating pagtatapos, mayroon akong dalang Transcript of Record. Ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito ay nag-aral sa De La Salle University. Sa unibersidad na ito, kapag ikaw ay isang undergraduate, may ID number ka na nagsisimula sa “94” at pataas, kung lumipas ang isang buong school year at umabot ka sa 15 units na bagsak, masisipa ka sa paaralan.
Ang transcript na hawak ko ay mayroong 27 units ng bagsak. 12 sa mga ito ay tinamo ng estudyante sa iisang schoolyear lang. Ang isang subject ay kadalasang may bigat na 3 units. Kung iisiping mabuti, isang subject na bagsak na lang ay pwede na masipa ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito.
Ang speech na ito ay hindi ko ginawa para i-acknowledge ang paghihirap ng ating mga magulang sa pagpapaaral satin. Hindi ko din ito ginawa para maghayag ng political statement, o kumbinsihin kayo na huwag umalis sa bansa at tulungan itong makaahon. Ang speech na ito ay para sa mga normal na estudyante na kagaya ng may may-ari ng transcript na hawak ko, dahil madalas, wala talagang pakialam ang unibersidad sa mga achievements nila. May mga awards na gaya ng “Summa Cum Laude”, “Best Thesis Award” at “Leadership Award.” Pero ni minsan, hindi pa ako nakakakita ng unibersidad na nagbigay ng “Hang-on and managed to graduate despite nearly getting kicked-out during his academic stay” award.
Maaaring isang malaking kagaguhan ang konseptong ito para sa karamihan. Bakit mo pararangalan ang isang estudyanteng bulakbol, bobo, tamad o iresponsable? Hindi ba dapat isuka ito ng unibersidad? Ito yung mga tipo ng estudyanteng walang ia-asenso sa buhay, hindi ba?
Ayun. Natumbok niyo.Iyun na nga ang dahilan.
Madalas, pag ang isang estudyante ay may pangit na marka sa paaralan, lalong lalo na sa kolehiyo, nakakapanghina ito ng loob. Nandiyan yung tatamarin ka mag-aral, nandyan yung iisipin mo “Ano pa kayang trabaho ang makukuha ko? Call center na naman o clerical? Ba’t kasi ang bobo ko. Kung matalino lang ako, sana, sa Proctor and Gamble ako, o kung saang sikat na kumpanya.”
Mas mahirap ang dinadaanan ng mga estudyanteng bumabagsak. Kahit na sabihin mong kasalanan nilang bumabagsak sila, hindi ninyo alam kung ano ang pakiramdam ng ganun. Madaling sabihin na “Kaya mo yan, mag-aral ka lang,” pero alam ba natin talaga ang sinasabi natin?
Kapag ang isang estudyante ay bumabagsak sa unibersidad, nandiyan yung tatawanan niya lang yan. O di kaya naman, ipagmamalaki niya pang “TAKE 5 NA KO!!!” o “Pare, magpi-PhD na ako sa Anmath3/Calculus/etc.” Perohindi alam ng mga isang Summa Cum Laude kung ano ang nasa isip ng isang normal na estudyante sa tuwing matutulog ito at alam niyang pag-gising niya, kailangan niya na namang ulitin ang isang subject na nakuha niya na sa susunod na term.
Kahit kalian, hindi naging problema sa “Star Student” na sabihing “Nay, bagsak ako.” at hindi kailanman sumagi sa isip nila na “Paano kaya kung sa walang-pangalang kumpanya lang ako makapagtrabaho?” Dahil sigurado sila sa kinabukasan nila.
Huwag na tayong maglokohan. Grades are everything.Kahit bali-baligtarin mo iyan, hindi magiging patas ang mga kumpanyang kumukuha ng fresh graduates para magtrabaho sa kanila. Minsan din naman, nadadaan sa palakasan, pero ganun pa din. Kung hindi ka academically good, wala kang patutunguhan. Kung hindi man yun, mas mahirap yung dadaanan mo para lang makaabot sa prestihiyosong posisyon.
Kaya ngayong graduation, ang speech na ito ay inaaalay ko para sa mga estudyanteng lumagpak, muntik-muntikan nang masipa o yung sa lahat ng paraang pwede, ginawa na para lang makatapos. Gagawin kong patas ang mundo para sa inyo kahit isang araw lang. Kahit ano pa ang sabihin ng ibang tao, kesyo kasalanan mo man na pangit ang marka mo o muntik ka nang makick-out, saludo ako sa hindi mo pagtigil sa pag-aaral. Saludo ako na may lakas ka ng loob na harapin pa rin ang mundo kahit alam mong hindi ito magiging patas sa iyo.Saludo ako na kahit pangit ang transcript mo, taas noo ka pa rin ngayong graduation at proud na proud sa sarili mo.
Ano ngayon ang mangyayari sa mga graduates pagkatapos nitong graduation? Ayoko nang puntahan yung pwedeng mangyayari sa mga Cum Laude. Baduy.Alam mo namang may patutunguhan ang buhay nila e. Pero dun sa mga lumagpak, ano ang meron?
Maaring makakuha kayo ng mediocre na trabaho lang. Pwede ka rin swertehin, baka makapagtrabaho ka sa magandang kumpanya. Madami pang pwedeng mangyari.Huwag kayong mawalan ng pag-asa. Kung nung college, nagtiyaga kayo e ba’t titigilan niyo yung pagti-tiyaga ngayon?
Pwede ring ganito: Mag-aral ka ulit. Ipakita mo sa kanila na kung sisipagin ka lang, malayo ang mararating mo. Subukan mong patunayan sa kanila na kapag pinilit mo, kaya mo ring abutin yung naabot nila. Na hindi ka bobo, kundi tinamad ka lang.
Baka sabihin ninyo, drowing lang ako.
I’ve been on both sides. Naranasan ko na ring lumagpak, at muntikan na din akong masipa. Naranasan ko na ang umulit ng 4 na beses sa iisang subject. Naranasan ko na ang masumbatan ng magulang, kapatid at kung sino-sino pang propesor na walang pakialam sa pakiramdam ng estuyante. Naranasan ko nang hindi makatulog ng maraming gabi sa pagiisip kung paano ko na naman sasabihin sa magulang ko na may bagsak na naman ako. Kaya alam ko ang pakiramdam ninyo.
Akin ang transcript na ito.
Pagkagraduate ko ng college, ano ang ginawa ko? Eto.Nagtrabaho muna ng konti, tapos aral ulit. Kuha ng Masteral sa kurso ko. Hindi para sa trabaho o kung ano man. Kundi para patunayan sa sarili ko na noong mga panahong bumabagsak ako, tinatamad lang ako.
This is a rebellion. I raise my middle finger to every professor, over-achiever, naysayer and detractor THAT TOLD ME THAT I CAN’T MAKE IT. I raise my middle finger to every valedictory or graduation speech that only gratifies the university, those who were achievers in school or those who gratify the country when it’s supposed to be the graduate’s moment of glory. You are supposed to acknowledge EVERYONE. Even those who failed many times.
Kaya sa inyong mga graduates na medyo hindi maganda ang marka, para sa inyo ito. Kung kinaya ko ito, kaya niyo rin to. Imposibleng hindi.
**This speech was delivered by a La Sallian engineer in one of the graduation ceremonies at the UP College of Engineering.
Para sayong gumawa ng speech na ito. SALUDO AKO SAYO. sana mag comment ka para maacknowledge kita
